Kumakalat ngayon ang pera habang ang buhay ay nawawalan ng halaga. Eleksiyon na nga sa bahaging ito ng mundo.

Hindi pa man opisyal na nagsisimula ang kampanya, nanliligaw na ang mga kakandidato sa mga botante. May isang tatakbong senador sa ilalim ng tiket ng administrasyon na gustong pansamantalang palayain ang dating Pangulong nakakulong sa kaso ng plunder na isang krimeng non-bailable. Para naman sa isa pang kakandidatong senador sa ilalim naman ng tiket ng oposisyon, bigla niyang binuksan ang pasilidad ng munisipyo na kung saan siya ang kasalukuyang alkalde sa iba’t ibang aktibidad ng mga militanteng grupo na dati niyang inaaway.

Malinaw sa dalawang halimbawang ito na gusto ng mga kandidatong pagandahin ang kanilang imahe para makakuha ng mas maraming boto. Ngayong papalapit na ang eleksiyon, iniiwasan na ng mga kakandidatong may mabanggang interes, lalo na kung ang huli ay may hatak sa mga tao.

Hindi na nakakagulat kung sa puntong ito ay may malaki nang halaga ng perang pinapaikot ang mga kampo ng administrasyon at oposisyon. Kailangan naman talaga ng milyun-milyong salapi para makapaglunsad ng isang seryosong politikal na kampanya. Matatandaang si Mar Roxas na nanguna sa eleksiyon noong 2004 sa pagka-senador ay gumastos ng P94.7-Milyon, ayon sa kanyang opisyal na ulat sa Commission on Elections (Comelec).

Pero mapapansing nagpapakalat ngayon ng pera habang may malawakang pagpatay. Ang patayan ay hindi lang nangyayari sa pagitan ng nagtutunggaling kampo ng mga kandidato. Patuloy din ang walang habas na pamamaslang sa mga aktibista, partikular ang mga lider ng partidong Bayan Muna.

Noon lang Enero 19, pinatay sa loob ng klasrum habang nagbibigay ng eksaminasyon si Prop. Jose Ma. Cui ng University of Eastern Philippines (UEP) sa Samar. Bukod sa pagiging founding member ng BM-Northern Samar, siya ay tagapangulo ng tsapter sa Northern Samar ng Confederation for Unity, Recognition and Advancement of Government Employees (Courage) at Act Now! na isang network na kontra sa korupsiyon sa UEP.

Ayon sa fact sheet ng Katungod-Sinirangan Bisaya (SB), si Cui ay pangalawa sa order of battle ng militar dahil siya ay inakusahang may mataas na puwesto sa New People’s Army (NPA). Noon nga raw Nobyembre 2004 ay nagpamudmod ng flyer ang mga sundalo para siraan siya. Sinabi rin ng Katungod-SB na si Cui ay kinasuhan ng libelo ni Col. Manuelito Usi, dating commanding officer ng 63rd Infantry Battalion (IB) ng Philippine Army (PA).

Napakalakas ng loob ng dalawang salaring pumatay kay Cui dahil sa mismong harapan ng mga estudyante niya nangyari ang pagpatay. Malinaw ang mensahe ng ganitong klase ng pagpatay: Bilang na ang oras ng mga aktibistang katulad ni Cui at kayang-kaya ng mga nasa kapangyarihang kitlin ang buhay nila. Para sa mga responsable sa pagpatay kay Cui, hindi mahalaga ang buhay ng mga aktibista dahil walang lugar sa administrasyong ito ang pagkontra. Hindi sila nagdadalawang-isip na pumatay ng mga taong iba ang ipinaglalaban. Para sa kanila, sila lang ang tama at ang mga argumento ng mga aktibistang kontra ay hindi dapat malaman ng publiko. Hindi na sapat sa panahong ito ang takutin sila dahil kailangan na silang permanenteng patahimikin.

At ngayong papalapit na ang eleksiyon, inaasahang lalahok ang mga progresibong grupo sa pamamagitan ng pagsuporta sa mga kandidatong nagtataguyod ng interes ng mahihirap at ng paghamon sa mga kandidatong magbigay ng kanilang posisyon sa mga importanteng isyu ng bayan tulad ng paglabag sa karapatang pantao. Pero sa pamantayan ng mga responsable sa pagpatay sa mga aktibista, kahit ang ganitong oportunidad ay kailangang ipagkait.

Hindi ba’t ilang beses nang pinaratangan ang ilang progresibong grupo na mga prente diumano ng mga komunista? Hindi ba’t kahit si Justice Secretary Raul Gonzalez ay sinabihan ang tinaguriang “Batasan 5” – Reps. Satur Ocampo, Teddy Casiño, Joel Virador, Liza Masa at Rafael Mariano – na mamundok na lang dahil doon naman daw sila nararapat?

Dahil sa pagpatay kay Cui, umabot na sa 820 ang mga aktibistang pinatay mula nang manungkulan si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo noong 2001. Inaasahang lalaki pa ang bilang na ito ngayong panahon ng eleksiyon at gagawin ng mga nasa kapangyarihan ang lahat para mawalan ng boses ang mga progresibong grupo sa Kamara de Representante.
Dahil alam nilang hindi mapapatahimik ang mga aktibista sa pamamagitan ng pera, ginagamit nila ngayon ang bala. Dahil hindi kayang bilhin ang kanilang prinsipyo, ang buhay nila ay winawalang-halaga.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa dannyarao.com

nauna | balik sa itaas | sunod