Boom Tarat Tarat

MASARAP pakinggan at kaindak-indak, kahit salat sa katuturan - gaya ng sikat na kantang Boom Tarat Tarat - ang ipinangalandakan ni Presidente Gloria Macapagal-Arroyo sa ipinalabas niyang pahayag sa nakaraang anibersaryo ng Edsa Dos na mabilis na uunlad ang ekonomiya ng bansa o magkakaroon ng “economic boom” ngayong 2007. Ngayon pa lamang, waring nananaginip na ipinagyayabang niyang “nararanasan na ng mga Pilipino ang mga benipisyo ng pag-unlad ng ekonomiya” kaya lamang, dagdag niya, “hindi pa nila alam ito.”

Dahil lamang lumakas ang piso kontra dolyar bunga, unang-una, ng bilyun-bilyong dolyar na ipinapasok sa bansa ng migranteng mga manggagawa - hindi dahil sa anumang pagbulas ng ekonomiya - at lumalakas din diumano ang “stock market” gayundin ang merkado at, bilang patunay, limang SM pa ang itatayo ni Henry Sy at apat na Robinson ang pasusulputin naman ni Gokongwei, nag-boom tarat tarat na nga ang kasalukuyang rehimen at gusto nang iduyan sa ilusyon ng kaunlaran ang sambayanan.

Ginawa ring batayan ni La Gloria ng tararat, tararat na pagsulong ng ekonomiya ang mga napagkasunduan nila ng iba’t ibang mga lider ng Asean, organisasyon ng mga bansa sa Timogsilangang Asya, sa katatapos nitong pagpupulong sa Cebu kaya buong sigabong ipinahayag niya sa pulong ng mga kilala sa larangan ng pananalapi sa bansa.

“Mabilis nating malalampasan ang mga hadlang sa ekonomiya. Maliwanag ang direksiyon - isang malakas at masiglang demokrasya sa Pilipinas sa ilalim ng mga biyaya ng malayang ekonomiya at kalakalan,” at, kaugnay nito, muli pa niyang binigyang-diin ang mailusyong pangarap na mapabilang sa mauunlad na bansa (First World) ang Pilipinas sa 2020.
Matupad nga sana ang ambisyosong mga pangarap? Sino ba ang ayaw na umunlad ang ekonomiya ng bansa, lalo na para sa kapakanan ng masang sambayanan?

Ang hirap, batay sa umiiral na reyalidad, parang putok lamang ng mga rebentador ang lahat, saglit na aalingawngaw – boom tarat tarat, tararat, tararat, boom, boom, boom, pero bigla ring maglalaho. Ipinakita na ng kasaysayan mulang kolonyalismong Amerikano hanggang ngayong mala-kolonyal pa rin ang bansa na mananatiling bitukang agrikultural lamang ng Estados Unidos ang Pilipinas. Hanggang nakatali sa asintos ng imperyalismong Amerikano hindi lamang ang mga patakarang pang-ekonomiya ng bansa, kundi maging pampulitika, pangmilitar, pang-edukasyon o pangkultura, at walang gulugod pa ang pambansang liderato na suwayin ang kagustuhan ng Washington, malayong magkaroon ng tunay na pambansang kaunlaran. Hanggang kontrolado’t pinagsasamantalahan ng iilang naghahari-harian sa lipunan ang pambansang ekonomiya’t pulitika, imposible nga ring umunlad ang bansa para sa kapakanan ng nakararaming mga mamamayan.

Maliwanag tuloy na propaganda lamang, dahil sa nalalapit na eleksiyon, ang ipinangangalandakan ng kasalukuyang rehimen na pagsulong ng ekonomiya. Anong mga benipisyo nito ang “nararanasan” diumano ng mga mamamayan ngunit “di pa nila alam,” ayon kay La Gloria. “Hirap at pasakit,” sabi nga ng mga kritiko ng administrasyon ang isinukli sa mga mamamayan ng naggantsong Edsa Dos na nagluklok sa poder kay GMA.

Anumang inimbentong estadistika ang ipalabas ngayon ng mga basalyos ng Malakanyang, hindi mapapasubalian ang reyalidad. Tumitindi ang karalitaan at disempleyo sa kanayunan man o kalunsuran. Marami na ang nagugutom, lalo na sa Kamaynilaan na halos P800 araw-araw ang kailangan ng pamilyang may anim na miyembro para makatawid-buhay pero tinututulan pa nga ng mismong mga opisyal ng Kagawaran ng Paggawa ang hinihinging P125 dagdag-sahod kada araw ng mga manggagawa. Sa halip na P3,000 kada buwan ang ibigay naman sa mga empleyado ng gobyerno para higit na makinabang ang ordinaryong mga kawaning kumain-dili, pinapaboran pa ni La Gloria sa pangakong umentong 10% ang may malalaki nang suweldo.

Anong “malakas at masiglang demokrasya” ang nakikita pa ni La Gloria? Buhat nang maluklok siya sa inodoro ng kapangyarihan, nasalaula na nga ang demokratikong mga proseso at lehitimong mga karapatan ng mga mamamayan, gayundin ang Konstitusyon. Parang kabuting nagsulputan ang CPR (calibrated preemptive response), Proklamasyon 1017, at minaniobrang “inisiyatiba ng mga mamamayan” na baguhin ang Saligang-Batas. Nariyan pa rin ang tuluy-tuloy na mga pagpatay na pampulitika, bukod pa sa paninikil sa kalayaan sa pamamahayag ng anumang sektor ng mass media. Bagaman makatuwirang suspindihin o patalsikin na sa poder ang mga tiwaling halal na opisyal ng bayan o iba pang pinuno ng pamahalaan, kung maaari nga’y parusahan at ipakulong, ipinakikita naman ng Estado ang pagka-pasista nito sa pamamaraan nito unang-una na, halimbawa, sa kaso ni Gob. Niel Tupas ng Iloilo.

O talagang kailangang umindak na lamang ang lahat sa saliw ng Boom Tarat Tarat?

balik sa itaas