Sa panahon ngayon, hindi lang responsableng pagtuturo ang kinakailangan mula sa kaguruan ng bansa. Malaking salik din sa hinahangad na pagbabago sa bansa ang pagkakaroon ng matibay na organisasyon para sama-samang tugunan ang mga partikular na pangangailangan ng piniling larangan.

Sa konteksto ng pamamahayag, alam natin ang malaking kakulangan ng midya sa pag-uulat ng pambansang sitwasyon kaya hindi nito epektibong nahuhubog ang kaisipan ng mga mambabasa, manonood at tagapakinig.

Responsibilidad ng isang guro ng pamamamahayag na tumulong sa pagtataguyod ng pinakamataas na pamantayan sa paggampan ng tungkulin ng isang mamamahayag. Bagama’t mahalaga ang epektibong pagtuturo sa mga estudyante ng mga nararapat at hindi nararapat na gawin sa larangan ng pamamahayag, may mahigpit na pangangailangan pa ring direktang makipag-ugnayan sa sektor ng midya at sa mga tumatangkilik nito.

Mas nagiging matingkad ang pangangailangang ito sa sitwasyong may namamagitang hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng akademya at midya. Para sa akademya, masyadong komersiyal at praktikal ang midya. Para sa midya, ang akademya naman ay masyadong ideyal at teoretikal. Hindi tulad ng kalakaran sa ibang bansa tulad ng Thailand, wala tuloy regular na ugnayan sa pagitan ng akademya at midya sa Pilipinas para magkasamang tugunan ang mga isyung kinakaharap ng larangan nila.

Naging okasyon ang First National Conference of Journalism Educators noong Disyembre 10 hanggang 11 sa Sulo Hotel, Diliman, Quezon City para pag-usapan ang mga isyung kinakaharap sa pagtuturo ng pamamahayag at suriin ang kalagayan ng midya. Tinalakay rin ang mga nangyayari sa larangan ng pagtuturo ng pamamahayag sa global na antas para mas maiugnay ang kaso ng Pilipinas. At dahil sa multi-midyang katangian ng pamamahayag, nagkaroon din ng pagsusuri sa epektibong pagtuturo ng pamamahayag sa print, radyo, telebisyon at online.

Kailangang malaman ng mambabasa na ako ay tumulong sa pag-oorganisa ng pambansang komperensiyang ito, kasama ang limang miyembro ng Commission on Higher Education (Ched) Technical Committee on Journalism. Bagama’t nabuo ko na ang konsepto para rito noon pang 2005 – sa panahong ako pa ang tagapangulo ng Departamento ng Pamamahayag sa Unibersidad ng Pilipinas (UP) Diliman – natagalan ang aktuwal na pag-oorganisa dahil sa pangangailangang makalikom ng pondo, na sa bandang huli ay nakuha ko sa Ched.

Isang malinaw na kasunduan sa nasabing komperensiya ang pagbubuo ng isang pambansang asosasyon ng mga nagtuturo ng pamamahayag. Nagkaisa ang mga dumalong 29 na guro ng pamamahayag mula sa 20 kolehiyo at unibersidad sa Luzon at Visayas na magkaroon ng Association of Journalism Educators of the Philippines (Ajep) na kung saan ang unang kongreso nito ay dapat na mangyari sa lalong madaling panahon.

Puspusan ngayon ang paghahanda para sa unang kongreso ng pambansang asosasyon na masasabing makasaysayan tulad ng katatapos lang na pambansang komperensiya. Hindi pa kasi nagkakaroon nito kahit na nagsimula ang pagtuturo ng mga kurso sa pamamahayag sa Pilipinas, partikular sa UP, noon pang 1919.

Kung ako ang tatanungin, mainam na mangyari ang unang kongreso sa Mindanao. Batay sa mga datos na ibinigay ni Prop. Ramon Tuazon ng Asian Institute of Journalism and Communication (AIJC) sa nakaraang komperensiya, wala pang eskuwelahan o departamento ng pamamahayag sa Mindanao. Malinaw na may politikal na halaga ang pagdaraos ng isang aktibidad doon ng bubuuing pambansang asosasyon, bukod pa sa reyalidad ng 37 kaso ng pagpatay sa mga mamamahayag sa iba’t ibang bahagi ng Mindanao tulad ng mga lungsod ng Davao, General Santos at Pagadian.

Sa konteksto ng sitwasyon ng lipunan at midya, kinakailangan talaga ang aktibong paglahok ng iba’t ibang sektor ng lipunan para isulong ang makabuluhang pagbabago. Bagama’t ang paggampan ng mga partikular na tungkulin ay napakahalaga, hindi pa rin dapat kalimutan ang halaga ng pag-oorganisa.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa dannyarao.com

nauna | balik sa itaas | sunod